Santiago

Binnenstappen in Santiago de Compostella was emotioneel, veel emotioneler dan ik had verwacht.  Toen ik door een kleine doorgang naar de kathedraal stapte weergalmde daar de klanken van een melancholisch nummer op een doedelzak.  Door die muziek prikten er plots tranen in mijn ogen.  Of ...misschien was het niet de muziek maar het enorme gevoel van dankbaarheid dat de tranen veroorzaakte.  Een enorme dankbaarheid voor deze fantastische reis, al die ervaringen, de prachtige landschappen maar vooral al die geweldige mensen die ik heb ontmoet.  Vanmiddag heb ik kaartjes geschreven naar alle mensen die iets bijzonders voor me hebben gedaan op deze reis:  de mensen bij wie ik mocht logeren, mijn bezoekers en de mensen die me op een of andere manier hebben geholpen.  Meer dan 40 kaartjes heb ik mogen versturen.  Wat ben ik toch een gelukkig mens met zoveel engeltjes op mijn weg.  En ik heb het dan nog niet over alle mensen die me hebben gesteund via deze blog, facebook, e-mail en sms.  Dank jullie allemaal!  Naar jullie is er geen kaartje onderweg want ik had geen tijd meer maar weet dat ik jullie steun enorm op prijs heb gesteld!

Vanavond werd dit gevoel van dankbaarheid nog eens versterkt.  Om 19u was er een kleine reünie gepland met al de mensen die ik hier in  Spanje als vrienden ben gaan beschouwen: Elisa ( een avontuurlijk Amerikaans meisje van 20 dat me vandaag vertelde dat ze overal op de Camino heeft gepraat over " this wise woman who has walked all the way from Antwerp and really knows what the Camino is all about"), Bob, Bob en Judy ( 3 altijd lachende Australische 50ers die graag een pintje lusten), Marcel ( de Zwitser die vertrokken is in zijn thuisland en ook gaat terugstappen naar daar), Jena en Michael ( een Amerikaans koppel uit Monteray), de Braziliaanse Allesandro en zijn Frans vrouwtje Audrey ( zij deden deze reis als huwelijksreis en hebben een geweldig project op stapel staan, een eigen school voor de armen in San Paulo), Sean en Amanda ( 2 Amerikanen die in Madrid wonen en daar Engelse les geven), Duitse Marcel ( heeft een geweldig schattig Engels accent, lacht altijd en vindt zichzelf heel Duits omdat hij alles plant), Pavel ( mijn Poolse caminoboezemvriend vanaf dag 1), Jana ( een jonge Duitse met een enorm volwassen instelling), Kristina ( de Zweedse powerwoman die leeft op pijnstillers maar moedig blijft meestappen), Rebecca ( Duitse die de Camino del Norte heeft gestapt en sinds 2 dagen deel uitmaakt van onze kleine familie), Benjamin, Mark en Charlie ( 3 rasechte Amerikanen die werken in de entertainmentbusiness in LA).  Het was geweldig om hen allemaal verenigd te zien.  De wereld lijkt opeens veel kleiner. 

Ik voel me nog steeds heel krachtig.  Zo sterk dat ik tot het einde van de wereld zou kunnen stappen dus ik denk dat ik dat nog even ga doen.  Finesterre here I come!